Het molukse wijkgebouw Bunga Pala verkeert in een zeer slechte staat van onderhoud en hier moet dringend iets aan gebeuren. Er is een nieuw bestuur waarin een breed gedragen vertrouwen bestaat. Het eerste voorstel betrof renovatie van Bunga Pala. Hiervoor zou de gemeente een bescheiden bedrag betalen en de rest zou worden opgebracht door fondsen en een stukje zelfwerkzaamheid. Het plan zag er goed uit en daarom gaven wij als fractie daar ons fiat aan. Enige tijd later werden wij verrast door de mededeling van het college dat Bunga Pala niet gerenoveerd zou gaan worden maar dat er nieuwbouw gepleegd zou gaan worden. Op zich lijkt dat beter natuurlijk, een nieuw pand is over het algemeen energiezuiniger en onderhoudsarmer dan een gerenoveerd pand. De kosten wijzigden niet en daarom hebben wij ook hier mee ingestemd hoewel wij wel onze verbazing hebben uitgesproken over dit plotseling gewijzigde plan. Maar ja, het belang van de gebruikers staat natuurlijk voorop. Ik heb in de aanhef het woord soap genoemd en u voelt hem al aankomen. Het nieuwbouw plan was niet het eindplan. Nee, wij kregen een nieuwe variant voorgeschoteld. Een combinatie van plan 1 en plan 2. Dus nieuwbouw op deels bestaande zaken. Ik ben uiteraard geen bouwkundige, maar het schijnt te kunnen en zelfs voor dezelfde prijs. Waar zit nu het probleem? De opppervlakte van de nieuwbouw was kleiner dan de huiidge oppervlakte. Hierdoor ontstaan voor het bestuur exploitatieproblemen. In een kleinere ruimte passen alleen kleinere groepen die minder geld in het laatje brengen. Ik snap het bestuur heel goed. Hoe heeft een toch op het oog tamelijk eenvoudig proces zo fout kunnen lopen waardoor de raad twee genomen besluiten ziet vervliegen? Ik verwijt het college en met name de daarvoor verantwoordelijke wethouder Jansma dat er volstrekt onvoldoende regie is gevoerd. Welke politieke gevolgen wij hieraan gaan verbinden is op dit moment nog niet bekend.